Het kwam doordat ik het zekere voor het onzekere nam en een half uur te vroeg inschakelde op Nederland 3. Dit opdat (en ik vind echt dat dit een ondergewaardeerd voegwoord is) ik geen minuut van het legendarische 30 minuten van Arjan Ederveen zou missen.
Zo kwam het dus dat ik gegrepen werd door de Britse comedyserie Miranda. Of eigenlijk werd ik gegrepen door de beeldschone Gary (Tom Ellis).
Maar de reusachtige, nogal plompe, hoofdpersoon (Miranda Hart) stal al snel de show.

Onze Heldin (die hoofdletter is geen vergissing, mensen) is een 1m85 lange, 34-jarige Britse vrouw die boven de fopartikelenwinkel (?) woont die ze van een erfenis gekocht heeft. Miranda's beste vriendin (zowel in lengte als in breedte ongeveer de helft van haar) Stevie staat als manager in de winkel. Stevie verkeert meestal in het gezelschap van de zangeres Heather Small. Of eigenlijk van een foto van haar gezicht op een stokje. In situaties die om retrospectie vragen wordt zij tevoorschijn gehaald, waarbij Stevie in een geweldige imitatie van mevrouw Small's aparte stem: "What have you done today to make you feel proud?!" zingt. (Voorheen was ik in het geheel niet op de hoogte van het bestaan van mevrouw Small en ik neem aan dat ik niet de enige in Nederland ben, dus voila.)

Verder is daar een bloedirritante moeder die haar leven in het teken stelt van Miranda aan de man helpen en een zo mogelijk nog irritantere, valse, oude kostschoolvriendin. En dan is daar natuurlijk Gary de stiekeme Grote (ook letterlijk want nog langer dan Heldin) Liefde, maar vooralsnog gewone vriend.

Omdat dit anders wel een heel lang lovend stukje wordt, hieronder de redenen dat Doornroosje de afgelopen dagen meerdere malen de 12 afleveringen op youtube heeft zitten kijken:

• Het is een Britse serie. En Britten zijn de grappigste mensen op aarde. Ik bedoel; Hyacint Bucket, mensen… Eenzame hoogte.
• Ik ben een sucker voor het doorbreken van de vierde wand, zoals men dat zo mooi zegt. Ik ben niet bang toe te geven dat het mij een warm gevoel van kameraadschap geeft als een televisiepersonage ineens het woord of een blik tot mij richt. Overigens heb ik genoeg vrienden, daar ligt het niet aan.
• Ik ben tevens een sucker voor running gags. Heather Small's gezicht op een stokje, de "Bare with's" van Tilly en het "Such fun!" en "What I call…" van moeder. Het blijft grappig.
• Miranda Hart is gewoon Heel Erg Leuk. Ze heeft haar postuur, haar motoriek, haar gezicht en kledingkeuze (als haar personage dan) wat dat betreft mee. En ze is vrij schaamteloos, want is geregeld halfnaakt in ongepaste situaties.
• Gary (het personage dan he) is de droomman van iedere vrouw (Nou ja goed van Doornroosje in ieder geval, maar zoals Whitney al zong, "I'm every woman"). Hij is mooi (maar niet gestyled), lief en het allerbelangrijkste; hij ziet dat Miranda gewoon Heel Erg leuk is. Oh en had ik al gezegd dat hij lang is en een prachtige stem heeft? (Maar die credits gaan dan weer naar de man achter het personage.)

Nu is het wachten op seizoen 3.
Hoewel ik de komende weken ook gewoon de afleveringen van seizoen 2 op televisie ga bekijken, die ik dus al gezien heb op youtube.
Gaat dat ook kijken mensen.

Such fun!

Naast ons woont een echtpaar van ergens achter in de 60.
Het is good people.
Dat maak ik op uit wat ik hoor uit hun tuin.
Meestal hoor ik Buurvrouw.
Ze zegt lullen in plaats van praten, komme in plaats van komen en ach! als reactie op…nou ja, als reactie op bijna alles.
Buurman hoor ik vrijwel nooit.
En als hij wat zegt dan is dat meestal een van zijn minstens 8 variaties op het woord cashewnoten.
(Kassienoten, Kassunoten, Kessunoten, Ketchunoten, Niet-Pinda's-Maar-Die-Andere-Noten)

Favoriet gespreksonderwerp is de dooien en zieken in hun kennisenkring.
Daar lijkt geen einde aan te komen.
Iedere verhandeling over begrafenis of ziekbed wordt door Buurvrouw steevast afgesloten met een relativerende en/ of snerende opmerking.
Het blijft even stil.
Dan…die verstikte, seconden aanhoudende aanloop naar een bulderlach die u wel kent van mensen die hun leven lang 2 pakjes per dag roken (of van R. Brandsteder).
Buurman eindigt met een rochelende hoestbui.
Buurvrouw giechelt.

Dat Buurman en Buurvrouw waarschijnlijk al langer bij elkaar zijn dan ik oud ben is al bijna niet te bevatten.
Maar dat ze na al die tijd nog bijna dagelijks blauw liggen om elkaar (figuurlijk bedoeld, maar aan Buurman te horen misschien wel letterlijk) grenst aan het onvoorstelbare.
Buurman en Buurvrouw.
Zoals ik al zei: good people.

Er werd aan mijn raam gemorreld.
Vervolgens bonkte er iets tegen het hoofdeinde van mijn bed.
"Ik zal hem dan maar niet helemaal open doen Barry, want d'r staat een bed voor," hoorde ik verontrustend dichtbij. 

In pyjama en met ontploft haar en mascara op mijn wangen, stond ik niet veel later in de huiskamer.
Voor – en achterdeur stonden open.
Drie mannen in witte broeken staken hun hand op: "Morgen!"

"Niet weer," dacht ik.

AUTHOR: Doornroosje

TITLE: Wekker

STATUS: Publish

BASENAME: wekker

CATEGORY: Horen, zien, schrijven

DATE: 10/27/2004 10:34:03 AM

—–

Vanochtend werd ik om 06:03 uur wakker.

Even was ik er van overtuigd dat er een aantal zingende mannen in mijn

kamer stonden.

Ik schoot rechtop in bed en keek verwilderd om me heen.

Boeken, papieren, sokken en kleren, het normale zooitje.

De (op zijn zachts gezegd) niet zo zuivere 3- stemmige, vertolking van

'Kom van dat dak af' deed mijn ramen trillen.

Het geluid bleek van buiten te komen.

Voorzichtig stapte ik uit bed en schuifelde naar het raam.

Het stond op de kiepstand.

Toen ik mijn rolgordijn een stukje omhoog deed stond ik oog in oog met

een man.

Of eigenlijk pasten de woorden 'kerel' of 'vent' beter bij zijn gezicht.

Even stonden we elkaar als verlamd aan te gapen.

"Wat doe jij hier?" wist ik uit te brengen.

Hij zwaaide met een voorwerp in zijn hand.

Het bleek een kwast.

"Schilderen."

Er begon me heel langzaam iets te dagen.

De kerel zweefde niet, zoals ik eerst dacht, in een wit gewaad en met een

kwast in zijn hand voor mijn raam.

Hij stond in een steiger en droeg een overall.

Het hoofd van nog een kerel verscheen.

Hij stak een grote hand op en lachte: "Hxe9!"

Dat was meer dan ik zo op de vroege ochtend geestelijk aankon.

Ik draaide het rolgordijn naar beneden en rolde mijn bed weer in.

De dekens trok ik ver over mijn hoofd.

Ergens buiten werd een nieuw lied ingezet.

"En troe it xf2xf2xf2xf2xf2l. She offers mie proteksjon a lot of lof en affecsjon.

Wetter aim rait or rong… Aim loving angels instet! "

We keken al zeker 6 minuten naar P. de Leeuw en AL die tijd rende een blonde dame  (die later een Bekende Zangeres bleek) in de studio op een loopband.
Dat AL in kapitalen, heeft ermee te maken dat ik het soort persoon ben dat na het 15 meter sprintje tussen tram en bus 's ochtends, de volle 20 minuten durende busrit nodig heeft om op adem te komen.
Ik werd al moe als ik naar de Bekende Zangeres keek.

"Ik snap zulke mensen niet," zei ik.
"Dat zijn mensen die niet roken," zei Ma die elke gelegenheid aangrijpt

Ik was buitenproportioneel ingenomen met mijzelf dat ik dit jaar op tijd een tandartsverzekering toevoegde aan mijn zorgverzekering.
U moet weten dat ik na de, met grof geweld gepaard gaande, verwijdering van mijn slotjesbeugel back in de jaren negentig GEEN VOET meer heb gezet in een tandartsenpraktijk.
Alhoewel u dit niet zou zeggen, want poets en flos netjes tweemaal daags.

Toen ik echter mijn premierekening van januari onder ogen kreeg en geen spoor van een tandartsverzekering kon ontwaren, schrok ik.
Dagen later vond ik bij het ordenen van mijn administratie (jawel) echter een brief, gedateerd 8 december.
"Blablabla….niet mogelijk tandartsverzekering af te sluiten…openstaand saldo…binnen 2 maanden reageren."

Op 3 februari belde ik mijn zorgverzekeraar.
"Openstaand saldo, zei u?" vroeg de jongen aan de telefoon.
Ik knikte.
"Mevrouw?"
"Ja, openstaand saldo," zei ik.

"Nee, daar zie ik niets over terug. Ik ga het even navragen."
Waarschijnlijk deed hij dit bij de hoogste baas in het zorgverzekeringswezen, op de bovenste verdieping van de wolkenkrabber waarin ze zich ongetwijfeld bevonden, want het duurde behoorlijk lang.

"Mevrouw, bedankt voor het wachten."
"Uhuh," zei ik.
"Ik heb het even nagevraagd en er is geen sprake meer van een openstaand saldo. Op het moment dat u de aanvraag deed hadden wij uw premie nog niet binnen."
"Oh, ok, geen probleem, nou dan wil ik dus nu nog even mijn tandartsverzekering aanvragen," zei ik.
"Dat is wel een probleem," zei de jongen.
"Huh?" zei ik.

"Het zit zo. In de brief die wij u gestuurd hebben staat duidelijk dat u binnen twee maanden moet reageren. En het is nu 3 februari."
"Uhuh," zei ik.
Het bleef even stil aan de andere kant van de lijn.
"Twee maanden dus…"
"Uhuh…"
"Dus u bent nu te laat, 1 februari is al voorbij."
"Maar die brief is van 8 december."
"Ja?"
"En twee maanden na 8 december, is 8 februari."
"Ja?"
"En het is nu 3 februari."
"Ja?"
"Dus ik ben op tijd."
"Maar zo werkt dat niet, mevrouw," zei de jongen.

Om een lang verhaal kort te maken.
De jongen wenste na 12,5 minuut niet langer "met mij in discussie" te gaan.
Ik wenste een klacht in te dienen.
De jongen zei te denken dat dit verder geen enkele zin zou hebben.
Ik zei te denken dat ik godverdomme zelf wel bepaalde of ik een klacht wenste in te dienen.
De jongen zei dat hij het gesprek nu ging beeindigen.
Ik zei dat hij mijn reet kon….

….TUUUUUUUUUUUUUUUUT….

Dat dus.