Naast ons woont een echtpaar van ergens achter in de 60.
Het is good people.
Dat maak ik op uit wat ik hoor uit hun tuin.
Meestal hoor ik Buurvrouw.
Ze zegt lullen in plaats van praten, komme in plaats van komen en ach! als reactie op…nou ja, als reactie op bijna alles.
Buurman hoor ik vrijwel nooit.
En als hij wat zegt dan is dat meestal een van zijn minstens 8 variaties op het woord cashewnoten.
(Kassienoten, Kassunoten, Kessunoten, Ketchunoten, Niet-Pinda's-Maar-Die-Andere-Noten)

Favoriet gespreksonderwerp is de dooien en zieken in hun kennisenkring.
Daar lijkt geen einde aan te komen.
Iedere verhandeling over begrafenis of ziekbed wordt door Buurvrouw steevast afgesloten met een relativerende en/ of snerende opmerking.
Het blijft even stil.
Dan…die verstikte, seconden aanhoudende aanloop naar een bulderlach die u wel kent van mensen die hun leven lang 2 pakjes per dag roken (of van R. Brandsteder).
Buurman eindigt met een rochelende hoestbui.
Buurvrouw giechelt.

Dat Buurman en Buurvrouw waarschijnlijk al langer bij elkaar zijn dan ik oud ben is al bijna niet te bevatten.
Maar dat ze na al die tijd nog bijna dagelijks blauw liggen om elkaar (figuurlijk bedoeld, maar aan Buurman te horen misschien wel letterlijk) grenst aan het onvoorstelbare.
Buurman en Buurvrouw.
Zoals ik al zei: good people.